เหตุใดวัสดุสัมผัสอาหารจึงต้องทดสอบปริมาณการถ่ายเททั้งหมดและส

กล่องข้าวพลาสติก การเคลือบชั้นในของฟอยล์ช็อกโกแลต หลอดซิลิโคนของขวดนมเด็ก — เมื่อสัมผัสอาหาร พวกมันอาจ «ย้าย» สารเคมีของตนเองลงไปในอาหาร กฎระเบียบถามแค่สองคำถาม: ย้ายไปเท่าไร? และย้ายอะไรไป? ซึ่งสอดคล้องกับการทดสอบสองอย่างคือ ปริมาณการถ่ายเททั้งหมด และสารตกค้างจากการระเหย (สารไม่ระเหย)

1. ปริมาณการถ่ายเททั้งหมด: ปล่อยออกมาที่เท่าใด

ปริมาณการถ่ายเททั้งหมด (Total Migration) จำลองการสัมผัสอาหารกับวัสดุ รวบรวมทุกสารที่ละลายออกได้ แล้ววัดมวลรวมที่แพร่กระจายเข้าสู่ตัวจำลองอาหาร มักแสดงเป็น mg/dm² หรือ mg/kg มันไม่ได้ระบุสารใดเจาะจง แต่ดูเพียงว่า «ปริมาณรวม» เกินค่าหรือไม่

2. สารตกค้างจากการระเหย / สารไม่ระเหย: เหลืออะไร

สารตกค้างจากการระเหย (Evaporation Residue) หรือสารไม่ระเหย คือมวลของเศษที่เหลือหลังจากระเหยตัวทำละลายของของเหลวการแพร่กระจาย อันสะท้อนส่วนประกอบหนักที่ «ต้มไม่หนี ระเหยไม่หาย» มักทดสอบคู่กับตัวจำลองอาหารน้ำ น้ำมัน หรือแอลกอฮอล์

3. เหตุใดจึงต้องทดสอบทั้งสอง

ปริมาณการถ่ายเททั้งหมดเฝ้าระวัง «ประตูปริมาณรวม» ส่วนสารตกค้างจากการระเหยเฝ้าระวัง «เศษดื้อรั้น» ทั้งสองเสริมกัน — หนึ่งครอบคลุมความกว้าง อีกหนึ่งครอบคลุมส่วนที่ดื้อรั้น ในชุดมาตรฐาน GB 4806 และ GB 31604.8 ทั้งสองต่างเป็นเกณฑ์การปฏิบัติตามสำหรับการวางจำหน่ายวัสดุสัมผัสอาหาร

4. วิธีกราวิเมตริกทำการทดสอบอย่างไร

ตัวชี้วัดทั้งสองแท้จริงแล้วคือ «การชั่งน้ำหนัก»: ของเหลวการแพร่กระจายถูกระเหยในอ่างน้ำจนเกือบแห้ง ย้ายเข้าตู้อบให้ถึงน้ำหนักคงที่ แล้วชั่งอย่างแม่นยำ เครื่องหาค่าการแพร่กระจายทั้งหมด/สารไม่ระเหยของ LabStone ทำให้ขั้นตอน «ระเหยอ่างน้ำ — ทำให้เย็น — ชั่ง — ตัดสินน้ำหนักคงที่» เป็นอัตโนมัติทั้งหมด ปลดเปลื้องบุคลากรจากการเฝ้าดูนานและล็อกความสม่ำเสมอของการตัดสินที่เกณฑ์ 0.3 มก.