สารที่ไม่ระเหยได้คืออะไร? คำนิยาม รวมถึงปริมาณของสารที่ยังคง

สารที่ไม่ระเหยคือสารที่ยังคงอยู่ในภาชนะหลังจากการระเหยไปแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่ในภาชนะหลังจากการระเหยของตัวอย่างของเหลว หรือหลังจากการทดสอบการเคลื่อนที่ของสารต่างๆ ก็คือสารที่ไม่ระเหยนั่นเอง.

ลองนึกถึงการต้มช้อนของน้ำเกลือดูสิ… น้ำจะระเหยไป ส่วนเกลือก็ยังคงอยู่ ซึ่งเกลือที่เหลืออยู่นั้นถือเป็นสารที่ไม่ระเหยได้ ในวัสดุที่มีการสัมผัสกับอาหาร สารที่เหลืออยู่นี้อาจมาจากสารเติมแต่งในพลาสติก ดังนั้นปริมาณของสารเหล่านี้จึงมีการควบคุมไว้

ความแน่วแน่/การอพยพอย่างสมบูรณ์/เศษที่เหลือจากการระเหย

1. นำสารจำลองอาหารมาทดสอบ โดยการนำสารจำลองนั้นมาให้เคลื่อนที่ไปกับตัวอย่างที่ต้องการทดสอบ หรือนำสารจำลองมาติดไว้กับตัวอย่างนั้น 2. นำสารจำลองมาผึ่งแดดจนแห้งเกือบหมด 3. นำสารจำลองมาผึ่งแดดต่อจนมีน้ำหนักคงที่ที่อุณหภูมิ 105 องศาเซลเซียส (ใช้เครื่องวิเคราะห์แบบ ERT-C) 4. นำสารที่เหลือมาละหวัด และคำนวณปริมาณสารที่ไม่ระเหยได้ / ปริมาณสารที่เคลื่อนที่ไปกับตัวอย่าง (หน่วย: มก./ตารางเดซิเมตร หรือ มก./กิโลกรัม)

ความสัมพันธ์กับสารที่มีความไวต่อสภาพแวดล้อม

สารที่ไม่ระเหยคือสิ่งที่ยังคงอยู่ในตัววัสดุหลังจากการทดสอบ ส่วนสารที่ระเหยคือสิ่งที่หลุดออกไป ทั้งสองอย่างรวมกันก็คือปริมาณของสารที่ไม่ระเหยในตัววัสดุต้นฉบับ (ในรูปแบบแห้ง) ผลการทดสอบจะบอกถึงปริมาณของสารที่ไม่ระเหยนี้ โดยบอกได้ว่าเกิดปริมาณสารที่หลุดออกมาเมื่อมีการทดสอบเท่าไร