สารที่มีความไวต่อการระเหยคืออะไร? คำนิยามและการวิเคราะห์โดยใ

สารที่ระเหยได้ คือสารที่กลายเป็นก๊าซเมื่อถูกทำให้ร้อนขึ้น คุณสามารถทำให้ตัวอย่างนั้นร้อนขึ้นโดยไม่มีอากาศอยู่รอบๆ เพื่อป้องกันการเกิดการเผาไหม้ โดยใช้ความร้อนสูง สารก๊าซ และสารที่ระเหยออกมา ซึ่งถือเป็นสารที่ระเหยได้ในเปอร์เซ็นต์ของตัวอย่างเดิม

ลองนึกภาพการให้ความร้อนกับก้อนถ่านหิน โดยไม่ทำให้มันเกิดการลุกไหม้ขึ้นมา ควันและไอของน้ำมันที่เกิดขึ้นนั้นคือสารที่มีคุณสมบัติไวไฟ ส่วนเศษที่เหลืออยู่ก็คือคาร์บอนที่ยังคงอยู่ และเถ้าถ่าน.

ความมุ่งมั่น/ความตั้งใจ (ตัวอย่างเช่น การผลิตถ่านหิน)

นำตัวอย่างมาลดน้ำหนัก จากนั้นนำไปใส่ในภาชนะที่มีฝาปิด แล้วนำไปอบในเตาเผาที่อุณหภูมิ 900°C ขึ้นไป โดยไม่มีอากาศเข้ามาเกี่ยวข้อง อบเป็นเวลา 7 นาที หลังจากนั้นนำตัวอย่างออกมา ลดน้ำหนักอีกครั้ง ค่า VM (%) = (m0 – m1) / m0 × 100% โดยลบค่าปรับสำหรับความชื้นออกด้วย โปรดสังเกตว่าค่า VM นั้นเกิดจากกระบวนการไหม้แบบไร้ออกซิเจน ในขณะที่ค่า LOD นั้นเกิดจากการทำให้ตัวอย่างแห้งในสภาพแวดล้อมปกติ

ความสัมพันธ์กับสารที่ไม่เกิดการระเหย

สารที่ระเหยได้และสารที่ไม่ระเหยได้รวมกันแล้ว มีค่าประมาณ 100% เมื่อพิจารณาในแง่ของปริมาณแห้ง วิธีการวัดของ VM คือการดูว่าสารใดหลุดออกไป ส่วนวิธีการวัดของ non-volatile matter คือการดูว่าสารใดยังคงอยู่ ทั้งสองวิธีนี้เป็นสิ่งที่เสริมกันได้ดี ERT-C เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการวัดด้านของสารที่ไม่ระเหยได้