“ค่าการสูญเสียเมื่อเกิดการจุดไฟ” ก็คือปริมาณของวัสดุที่ถูกเผาไหม้ไปเท่านั้นเอง คุณสามารถนำตัวอย่างวัสดุมาใส่ในเตาเผาที่มีอุณหภูมิสูง แล้ววัดน้ำหนักของตัวอย่างก่อนและหลังการจุดไฟ จากนั้นนำผลลัพธ์ที่ได้มาหารด้วยน้ำหนักเดิม ก็จะได้เปอร์เซ็นต์ของค่าการสูญเสียเมื่อเกิดการจุดไฟ.
ลองนึกถึงดินเหนียวที่ยังเปียกอยู่ดูสิ… เมื่อดินเหนียวแห้งลง มันจะสูญเสียน้ำออกไปเล็กน้อย และเมื่อนำไปเผา ก็จะสูญเสียน้ำออกไปมากยิ่งขึ้น ส่วนสิ่งที่สูญเสียไปอีกก็คือสารที่ระเหยออกมาและสารที่เกิดการย่อยสลายเมื่อดินเหนียวถูกเผา
คำนิยามอย่างเป็นทางการ
LOI คือปริมาณของวัสดุที่สูญเสียไปเมื่อวัสดุนั้นถูกจุดไฟจนมีน้ำหนักเท่ากับค่าที่กำหนดไว้ โดยค่านี้จะถูกแสดงเป็นเปอร์เซ็นต์ของน้ำหนักเดิม ความร้อนที่ใช้ในการจุดไฟนั้นมีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 950–1000 องศาเซลเซียส สำหรับวัสดุที่ใช้ในการเคลือบผิว 950 องศาเซลเซียสสำหรับปูนซีเมนต์ และประมาณ 540–1000 องศาเซลเซียสสำหรับทรายเรซิน ขึ้นอยู่กับมาตรฐานที่ใช้
สูตร/วิธีการ
LOI (%) = (m0 – m1) / m0 × 100% โดยที่ m0 คือมวลก่อนการเกิดการเผาไหม้ ส่วน m1 คือมวลหลังจากการเผาไหม้ ต้องระวังว่า บางองค์ประกอบอาจมีมวลเพิ่มขึ้นเนื่องจากการออกซิเดชันในอุณหภูมิสูง ดังนั้นจึงจำเป็นต้องปรับค่าให้สอดคล้องกับมาตรฐานที่กำหนดไว้
ความสัมพันธ์กับเศษที่เหลือหลังจากการจุดไฟ
ทั้งสองวิธีนี้ใช้หลักการการจุดไฟที่อุณหภูมิสูง รวมถึงการคำนึงถึงน้ำหนักของวัตถุด้วย ความแตกต่างคือ สำหรับวิธี LOI นั้นจะมองไปที่เศษที่เหลืออยู่หลังจากการจุดไฟเท่านั้น ส่วนสำหรับวิธีอื่นๆ นั้นจะมองไปที่สิ่งที่ถูกเผาไหม้ไปแล้ว เช่น สารระเหยและสารที่เกิดจากการสลายตัวของวัตถุนั้นๆ วิธีหนึ่งมองไปที่เศษที่เหลืออยู่ ส่วนอีกวิธีหนึ่งมองไปที่สิ่งที่ถูกเผาไหม้ไปแล้ว ทั้งสองวิธีนี้มีประโยชน์ต่อการวิเคราะห์วัตถุนั้นๆ อย่างมาก
